แม่ปันปรายเริ่มเขียนบล็อกมาตั้งแต่ 10 กุมภาพันธ์ 2551 (เพิ่งครบรอบ 4 ปี ไม่นานมานี้ัเองจ้ะ)
และตั้งแต่นั้นมา มีเรื่องดีๆจากเขียนบล็อกมากมาย จนแม่ปันปรายเอง.. ตอนนี้ก็หยุดเขียนไม่ได้ (ว่าไปนั่น.. แต่จริงนะ Kiss)
 
 
 1.  ความสุข(บางอย่าง)..  ค้นพบที่นี่

จริงนะ ไม่ได้โม้ ตอนแรกแม่ปันปรายตั้งใจจะเขียนอะไรเล่นๆ เกี่ยวกับลูกๆ ไว้อวดลุงป้าน้าอา และเพื่อนฝูง ทำไปทำมา เรื่องราวกลับมากขึ้น ยิ่งวันไหนเขียนเรื่องทำกับข้าวที่บ้าน แขกเข้าบล็อกกันสนุกสนาน แม่ปันปราย เอาน้ำท่ามารับแขกแทบไม่ทันเลยค่ะ อิอิ (นึกแล้วก็ดีใจ ยิ้มหน้าบานเลยเรา..)

บล็อกอาหารของแม่ปันปรายจึงเกิดขึ้น ณ จุดนั้น..

ความสุขในการเขียนเกิดขึ้นโดยทันที  อยากเขียน และ อยากเขียน อะๆๆ เหมือนมาสารภาพเนอะ ตอนนั้นไม่ได้นึกว่าจะมีใครมาอ่านบ้าง แต่นึกว่า อยากเขียน อยากเล่า แล้วจะเล่าเรื่องอะไรดีน๊อ.. 

 

เวลาไปกินอะไรที่ชอบ อร่อยๆ แม่ปันปราย กินไป ก็นึกไปค่ะ "เอ.. มันใส่อะไรล่ะเนี่ย" กลับมาถึงบ้านบางทีก็เปิดเนตหาวิธีทำเลย (เป็นเอามากๆ) หุหุ  แค่นั้นไม่พอนะ.. คุณเธอลงมือทดลองทำด้วย อันนั้นไม่มี อันนี้หาไม่ได้ เธอก็ไม่หยุด เอ.. หรือไม่ต้องใส่ หรือใส่อันนี้แทนได้เปล่า..  โอ้โห เป็นไปได้ปานนั้น

 

สำหรับแม่ปันปรายแล้ว ทำกับข้าวใหม่ๆ เหนื่อยบ้าง แต่ก็อยากทำมากกว่าค่ะ  

 

มิน่า.. เค้าถึงว่า "คนเราทำอะไรที่มีความสุขน่ะ มันไม่เหนื่อยหรอก.." จริงแฮะ !!

 

ทำเสร็จก็เอามาเล่า เอาเขียนสู่กันฟัง แหม.. มันมีความสุขจริงๆน๊าาา..  Cool

 

2.  ได้พัฒนาความคิด.. เสริมสร้างจินตนาการ

ดูจะหลักการนิดหน่อยนะคะ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆค่ะ แม่ปันปรายทำอาหารไป ถ่ายรูปไป จากนั้นก็นำมาจัดลงบล็อกต่อ เหมือนกับการฝึกสมองเลยจ้ะ คิอว่า..ต้องถ่ายรูปแบบไหน เอียงยังไงให้สวย เอาแสงแบบไหนดี ต้องถ่ายเครื่องปรุงด้วย(มั๊ย..)  เดี๋ยวคนอ่านจะไม่รู้เรื่อง เผื่อจะมีบางคนไม่รู้จักว่าผักแบบนี้หน้าตาเป็นยังไง  

ว่าไปแล้ว การเขียนบล็อกนี่..มันเสริมสร้างความคิดดีจริงๆ หรือแม้แต่เรื่องทักษะการเขียน เริ่มแรกแม่ปันปรายก็เขียนเล่นๆไป  ต่อมาเขียนมากขึ้น บ่อยขึ้น   เริ่มจะคิดอะไรๆได้มากขึ้น เลยมีคำถามในใจว่า...

"เขียนยังไง มีคนอ่าน.."  (สมองได้พัฒนาอีกแล้ว อิอิ) 

คิดว่าจะืำทำเมนูใหม่ อะไรดี หรือ จะทำยังไงหนอ.. ให้เมนูนี้มันง่าย (ต้องใช้ความคิดทั้งนั้นเลยเนอะInnocent)

ว่าแล้วก็คิด เมนูทำกับข้าวเย็นนี้ ดีกว่า Kiss

 

3. มิตรภาพที่ผลิบาน..

เขียนบล็อกมา 4 ปี ได้เพื่อนเยอะเลยค่ะ หลายคนเรียกแม่แล้ว อะๆๆๆ แม่ปันปรายยินดีนะคะ Embarassed เป็นแม่มาสิบห้าปีแล้ว คุ้นเคยดีจ้ะ 

 

ต้องบอกว่า ขอบคุณเอ็กทีนบล็อกด้วย ที่ทำให้แม่ปันปราย ได้มีโอกาสเขียน และเล่าประสบการณ์ต่างๆ ผ่านตัวหนังสือมากมาย ให้กับ เพื่อน